Mijn droomreis

Deze reis was een droom. Een verlangen. Een wens. Zo sterk dat ik mijn leven zoals ik het kende achterliet. Met hoop op geluk en vrijheid stapte ik in maart 2011 in het vliegtuig.

Bevrijd uit het systeem. Leven zoals leven bedoeld is. Geen zorgen over onbenulligheden, geen telefoon, geen televisie. Geen hip jurkje met bijpassende schoenen, geen make-up. Geen gesprekken die je niet wilt voeren, geen sociale druk om anders te zijn dan je bent. Geen verantwoordelijkheden, geen rekeningen die betaald moeten worden. Geen werk, geen inkomen, geen zekerheden, geen recht. Geen maar 1 drankje op een feestje omdat je moet rijden. Geen buurman, geen buurvrouw. Geen was, geen strijk, geen afwas.

Geen geneuzel over politieke voorkeuren, bidden voor het eten of juist niet. Geen verstandige keuzes maken, geen rationaliteit. Geen levensverzekering, inboedelverzekering, brandverzekering, aansprakelijkheidsverzekering, zorgverzekering, autoverzekering. Geen angst voor het leven. En geen angst om te leven.

Ik ben niet op reis om mezelf te vinden of te heruitvinden. Reizen is voor mij leven in het heden. Los zijn van het verleden of de toekomst. Leven naar wat de dag brengt. Zonder aannames en zonder te oordelen. Het reizen geeft me geduld, kracht, rust en vertrouwen. De bewuste ervaring gelukkig en gezond te zijn. Liefde te hebben en te kunnen geven.

Over een paar uur stap ik in het vliegtuig terug naar Nederland. Oh wat zal ik mijn zwervende bestaan in Zuid-Amerika missen. Het was de meest gevoelsmatige beslissing in mijn leven en zonder twijfel, de allerbeste.

Lieve mensen, bedankt voor het volgen en tot snel.

25 juni 2012, Montevideo Uruguay

Hup Holland Hup!

Op precies hetzelfde tijdstip dat de wedstrijd Nederland-Denemarken begint, start ook een wedstrijd uit de Argentijnse eredivisie. Van de 21 sportkanalen die de Argentijnse televisie kent, zenden er 18 dezelfde eredivisie wedstrijd uit. Het 19de kanaal doet rugby, nummer 20 heeft Formule 1 en het 21ste doet verslag van de wereldkampioenschappen dansende paarden.

Het is vreemd om een Europees kampioenschap ver van huis te zien. Het gevoel is er niet. Er rijden hier geen auto’s gevuld met oranje wuppies. De straten zijn niet versierd en alleen wat oudere taxi chauffeurs noemen de namen van Nederlandse voetballers nadat ik vertel waar ik vandaan kom.

Lees meer over dit bericht

Van een mug een olifant maken

‘Heb je een hoge pijngrens?’ Vroeg iemand me laatst. Het was laat. Ik was in een hostel, dronk een biertje mee met wat jongens terwijl de kwaliteit van het gesprek met de minuut achteruit ging. Een sfeertje waarin iedereen op de bank hangt en je wel naar bed wilt gaan, maar de kamer is helemaal aan het einde van de gang. Dus blijf je nog even zitten.

Lees meer over dit bericht

Wijn in Mendoza

De diep paarsrode kleur danst rondjes in het glas. De steel houd ik vast tussen mijn vingers en het glas houd ik schuin omhoog tegen het licht. De geur is kruidig. De smaak droppig, salmiak en een beetje zouthout. De afdronk is aardbei, nee, kers. 

Malbec, de wijn uit Mendoza. De vele wijnhuizen proberen me prijswinnende flessen te verkopen, maar ik kom enkel voor de proeverij. Rozemarijn, beetje branderig in de keel, te alcoholisch voor mij. Het laatste glas dan. Fruitig, zwarte bes, tikje zoet.

Lekker of niet lekker? De belangrijkste vraag lijkt mij, wordt nauwelijks gesteld. Ook in Argentinië doet men, nodeloos, duur over wijn…

24 mei 2012, Mendoza Argentinië

De kleur van Patagonië

Het is herfst. En over een maand is het winter. Ik ben niet zo van de winter. Desondanks zie ik dingen anders, nu. Als ik omhoog kijk naar de dikke grijze wolken, de voorspellers van slecht weer, dan zie ik dat deze zwarte zwevende plukken omgeven worden door licht. Wit licht schijnt vanachter deze zware regendragers. En kleurt de lucht zilver. Het is prachtig. Een zilveren hemel.

Mijn tocht bracht me tot het uiterste puntje van Zuid-Amerika. Vuurland met haar grootste dorp, Ushuaia, het einde van de wereld. Het witte landschap deed me verlangen naar de gouden zonsondergang over de Caribische zee. De harde, koude wind gaf me een donkerrode blos op het gezicht en mijn verkleumde handen kleurden paars.

Lees meer over dit bericht

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 31 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: