Mijn droomreis
25 juni 2012 29 reacties
Deze reis was een droom. Een verlangen. Een wens. Zo sterk dat ik mijn leven zoals ik het kende achterliet. Met hoop op geluk en vrijheid stapte ik in maart 2011 in het vliegtuig.
Bevrijd uit het systeem. Leven zoals leven bedoeld is. Geen zorgen over onbenulligheden, geen telefoon, geen televisie. Geen hip jurkje met bijpassende schoenen, geen make-up. Geen gesprekken die je niet wilt voeren, geen sociale druk om anders te zijn dan je bent. Geen verantwoordelijkheden, geen rekeningen die betaald moeten worden. Geen werk, geen inkomen, geen zekerheden, geen recht. Geen maar 1 drankje op een feestje omdat je moet rijden. Geen buurman, geen buurvrouw. Geen was, geen strijk, geen afwas.
Geen geneuzel over politieke voorkeuren, bidden voor het eten of juist niet. Geen verstandige keuzes maken, geen rationaliteit. Geen levensverzekering, inboedelverzekering, brandverzekering, aansprakelijkheidsverzekering, zorgverzekering, autoverzekering. Geen angst voor het leven. En geen angst om te leven.
Ik ben niet op reis om mezelf te vinden of te heruitvinden. Reizen is voor mij leven in het heden. Los zijn van het verleden of de toekomst. Leven naar wat de dag brengt. Zonder aannames en zonder te oordelen. Het reizen geeft me geduld, kracht, rust en vertrouwen. De bewuste ervaring gelukkig en gezond te zijn. Liefde te hebben en te kunnen geven.
Over een paar uur stap ik in het vliegtuig terug naar Nederland. Oh wat zal ik mijn zwervende bestaan in Zuid-Amerika missen. Het was de meest gevoelsmatige beslissing in mijn leven en zonder twijfel, de allerbeste.
Lieve mensen, bedankt voor het volgen en tot snel.
25 juni 2012, Montevideo Uruguay
‘Heb je een hoge pijngrens?’ Vroeg iemand me laatst. Het was laat. Ik was in een hostel, dronk een biertje mee met wat jongens terwijl de kwaliteit van het gesprek met de minuut achteruit ging. Een sfeertje waarin iedereen op de bank hangt en je wel naar bed wilt gaan, maar de kamer is helemaal aan het einde van de gang. Dus blijf je nog even zitten.
